wskazówki Autora kompozycji
O kompozycji:
Riff 2 jest kompozycją powstałą na zamówienie poznańskiej orkiestry akordeonowej. Utwór w nienachalny sposób koresponduje z piazzolowskim tango nuevo korzystając ze znanych figur rytmicznych. Na przestrzeni kilku minut dochodzi do zderzenia pierwiastka kobiecego i męskiego, a także tradycyjnego i współczesnego wyrażonego poprzez wielkomiejską, zatłoczoną przestrzeń wypełnioną hałasem uzyskanym w kompozycji dzięki zastosowaniu klasterów, improwizacji i nałożeniu różnorodnych, uzupełniających się motywów. Tytuł kompozycji odnosi się do riffów – typowych dla muzyki rozrywkowej, powracających, ostinatowych motywów.
Riff 2 jest utworem jednoczęściowym o budowie segmentowej. Kolejne fragmenty przynoszą nowe tematy, które są rozwijane poprzez nakładanie kolejnych warstw.
Wskazówki wykonawcze:
Część A polega na nabudowywaniu i ewoluowaniu materiału dźwiękowego. Stopniowo pojawiające się instrumenty przynoszą kolejne warstwy różniące się od siebie harmonią i rytmem co prowadzi do powstania masy, która, dzięki zapętleniom i wyrazistej akcentacji nie zamienia się w hałas. Dla uzyskania wyrazistości i budowania napięcia ważne jest, aby podkreślać mocne części taktów oraz akcenty.
W kolejnym segmencie (B) dochodzi do obniżenia tempa i rozładowania napięcia. Część opiera się na praktycznie jednym motywie zbudowanym z ósemki (przed kreską taktową) i dłuższego dźwięku położonego wyżej. Ważne jest, aby podkreślić każde jego wejście. Każdy z głosów, w którym pojawia się melodia zainicjowana przez motyw rozwija się niezależnie. Problem może sprawić fragment z triolami (od t. 69) – występuje tam accelerando, jednak możliwe jest jego opóźnienie dla dobra materiału dźwiękowego.
Od litery C zaczyna się ostatnia część. Zawiera ona fragmenty aleatoryczne w postaci klasterów i improwizacji. W przypadku pierwszego zaczernione prostokąty wyznaczają przedział dźwiękowy, który powinien złapać wykonawca. Dla przejrzystości zapisu zostały zastosowane zapętlenia, które uwzględniają również zmiany wysokości. W takim przypadku nie jest konieczne precyzyjne rytmiczne odwzorowanie zapisu graficznego.
Improwizacje inicjowane są każdorazowo fragmentem z poleceniem grania w podobny sposób (improvise in the similar way). Materiał w prostokącie ma być inspiracją do dalszego tworzenia przez wykonawcę, ale może być także zapętlony. W przypadku występowania większej ilości akordeonistów przypisanych do jednego głosu improwizacje powinny być niezależne od siebie – celem powinno być uzyskanie poczucia zamieszania, a nawet sporu między muzykami.
Dodaj komentarz