Artykuł został opublikowany w ramach programu KPO dla Kultury, finansowanego z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
Literatura źródłowa:
- Puchnowski Włodzimierz Lech, Pięćdziesiąt lat profesjonalnego kształcenia w grze na akordeonie w polskim szkolnictwie muzycznym. Zarys osiągnięć, Warszawa 2009.
WIEDZA W PIGUŁCE – najważniejsze rzeczy, które warto zapamiętać z tego tekstu
- 1 września 1959 roku akordeon został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Kultury i Sztuki do Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej nr 1 im. Józefa Elsnera w Warszawie i do Państwowego Liceum Muzycznego im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Nauczanie gry na akordeonie powierzono Włodzimierzowi Lechowi Puchnowskiemu w Warszawie oraz Jerzemu Dastychowi w Katowicach.
- Ważną rolę w rozwoju kadry pełnił Centralny Ośrodek Pedagogiczny Szkolnictwa Artystycznego (COPSA), który opracował system dokształcania i doskonalenia nauczycieli w kursach centralnych. COPSA przygotowywał też programy nauczania dla PSM
- W 1960 roku powstało Stowarzyszenie Akordeonistów Polskich jako kontynuacja Stowarzyszenia Miłośników Gry na Akordeonie założonego w 1959 roku przez amatorów ze St. Rososińskim na czele.
- 1 października 1964 roku akordeon został wprowadzony jako główna specjalność na kierunek instrumentalistyka do PWSM w Warszawie, a prowadzenie powierzono Senatem uczelni mgr Wł. L. Puchnowskiemu.
- Pierwsi absolwenci magistrowie sztuk muzycznych zostali skierowani do uczelni: Jerzy Jurek (Warszawa 1968), Joachim Pichura (Katowice 1969), Henryk Krzemiński (Poznań 1972), Ireneusz Wróbel (Wrocław) i Krzysztof Milczanowski (Kraków 1974).
- 1.10.1979 w AM w Warszawie powołano Międzyuczelniany Zakład Akordeonistyki, a 1.10.1983 przekształcono go w Międzyuczelnianą Katedrę Akordeonistyki.
- Warszawski Kwintet Akordeonowy odegrał ważną rolę w budowaniu prestiżu instrumentu, intensywnie koncertując i nagrywając płytę.
1957-1959 – instrumenty koncertowe i rozpoczęcie profesjonalnego kształcenia
Pierwszy instrument koncertowy firmy Hohner – Morino VI M z MM – dotarł do Polski w 1957 roku. Na prośbę Włodzimierza Lecha Puchnowskiego Centrala Handlowa Ars Polona zakupiła go na targach poznańskich, a następnie odsprzedała Puchnowskiemu za 17 500 zł.
1 września 1959 roku akordeon jako profesjonalny instrument został wprowadzony rozporządzeniem Ministra Kultury i Sztuki do dwóch szkół ponadpodstawowych – do Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej nr 1 im. Józefa Elsnera w Warszawie oraz do Państwowego Liceum Muzycznego im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. Nauczanie gry na akordeonie powierzono Włodzimierzowi Lechowi Puchnowskiemu w Warszawie oraz Jerzemu Dastychowi w Katowicach.
W 1959 roku zakupiono drugi instrument Hohner Morino dla PŚSM nr 1 w Warszawie, w związku z wprowadzaniem profesjonalnego kształcenia akordeonowego.
1960-1965 – COPSA i budowa podstaw organizacyjnych
1.10.1960 – powołanie działu akordeonu w COPSA
Instytucją spełniającą w latach 1960-1965 fundamentalną rolę w zakresie budowy podstaw nowej specjalności był Centralny Ośrodek Pedagogiczny Szkolnictwa Artystycznego (COPSA) oraz jego dział akordeonu, utworzony 1.10.1960 roku przez ówczesną dyrektor K. Goryńską.
Obsada kierownictwa działu akordeonu była następująca – w latach 1960-1965 funkcję kierownika pełnił Włodzimierz Lech Puchnowski, w latach 1965-1973 stanowisko pozostawało nieobsadzone, a od 1973 roku do likwidacji COPSA w 1992 roku funkcję kierownika pełniła Maria Mosur-Chrzanowska.
Programy i struktury metodyczno-programowe
W ramach działań COPSA przygotowano i opublikowano programy nauczania dla PSM I stopnia – nr 92/1961 oraz 52b/1962 – oraz program dla PŚSM nr 93/1961. Przygotowano także ramowy program nauczania specjalności gra na akordeonie na kierunku instrumentalistyka w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (PWSM) w Warszawie.
W Okręgowych Zespołach Metodyczno Programowych (OZMP) COPSA utworzono sekcje akordeonu. Funkcje kierowników sekcji pełnili odpowiednio – Jerzy Orzechowski w Warszawie, Czesław Popielnicki i Ryszard Malicki w Lublinie, Mieczysław Sztajkowski i Mieczysław Mikołajczyk w Łodzi, Stanisław Wawryków i Józef Madanowski w Gdańsku, Gracjan Guziński i Henryk Krzemiński w Poznaniu, Józef Michałek i Krzysztof Milcanowski w Rzeszowie, Jan Filip i Feliks Falkowski we Wrocławiu, Jerzy Dastych i Joachim Pichura w Katowicach, Józef Fedyczkowski i Stefan Rożdżyński w Krakowie oraz Stanisław Szadaj w Opolu.
Dokształcanie kadry oraz zaplecze instrumentalne i materiałowe kształcenia
System dokształcania i doskonalenia nauczycieli oparto na centralnych kursach COPSA, obejmujących również przygotowanie części kadry do egzaminów eksternistycznych. Uzupełnieniem tego systemu były śródroczne formy dokształcania realizowane przez OZMP, Ludowy Instytut Muzyczny, towarzystwa muzyczne społecznych ognisk muzycznych oraz Stowarzyszenie Akordeonistów Polskich.
Zaplecze materialne procesu kształcenia zabezpieczano poprzez import pomocy naukowych, przede wszystkim materiałów nutowych, oraz ich dystrybucję do szkół i ognisk muzycznych prowadzoną przez SAP i OZMP. Akordeony wysokiej klasy sprowadzane do kraju rozdzielano we współpracy z Centralą Handlową Przemysłu Muzycznego, przy udziale jej wieloletniego dyrektora handlowego B. Wrembla.
1964-1974 – wejście do szkolnictwa wyższego i podsumowanie pierwszego etapu
1964 – zarządzenie Ministra Kultury i wprowadzenie akordeonu do PWSM
Do 1959 roku nauczanie gry na akordeonie nie było prowadzone w dziale dziecięcym szkolnictwa muzycznego, a jedynie w dziale młodzieżowym. Oznaczało to, że instrument ten wchodził do systemu edukacji dopiero na późniejszym etapie nauczania. W 1964 roku, na wniosek Działu Akordeonu COPSA, Minister Kultury wydał zarządzenie regulujące nauczanie gry na akordeonie, po którym rozpoczął się proces stopniowego obejmowania tym nauczaniem także działu dziecięcego, czyli najwcześniejszego etapu kształcenia muzycznego.
1.10.1964 roku akordeon został wprowadzony jako główna specjalność na kierunek instrumentalistyka w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, a prowadzenie specjalności Senat uczelni powierzył mgr Włodzimierzowi Lechowi Puchnowskiemu.
1974 – skala obecności w szkołach i dane o uczniach
Pod koniec 1974 roku akordeon jako przedmiot kierunkowy był obecny w 131 państwowych szkołach muzycznych na łączną liczbę 140. W tym samym roku nauczanie gry na akordeonie prowadziło 30 szkół ponadpodstawowych, w tym 9 ogólnokształcących szkół muzycznych oraz 21 szkół średnich bez przedmiotów ogólnokształcących, spośród łącznie 43 takich placówek.
W 1974 roku w tych szkołach kształciło się 338 uczniów w zawodzie muzyka, dla porównania w 1959 roku w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Warszawie oraz w Państwowym Liceum Muzycznym w Katowicach było łącznie dziesięciu uczniów.
Absolwenci studiów i kierunki obsady uczelni
Pierwszymi absolwentami studiów magisterskich byli Jerzy Jurek, skierowany do PWSM w Warszawie w 1968 roku, Joachim Pichura, skierowany do PWSM w Katowicach w 1969 roku, Henryk Krzemiński, skierowany do PWSM w Poznaniu w 1972 roku, Ireneusz Wróbel, skierowany do PWSM we Wrocławiu, oraz Krzysztof Milczanowski, skierowany do PWSM w Krakowie w 1974 roku. W roku akademickim 1974 łączna liczba studentów kształcących się w tych uczelniach wynosiła 28 osób.
Formy doskonalenia nauczycieli w latach 1960-1974
W latach 1960-1974 rozwój kadry nauczycielskiej oparto na szeroko zakrojonym systemie doskonalenia zawodowego, obejmującym wykłady z zakresu metodyki nauczania, seminaria dydaktyczno-pedagogiczne, kurso-konferencje, kursy śródroczne i wakacyjne, hospitacje procesu nauczania oraz przesłuchania klas akordeonu. Działania te realizowano w szkołach muzycznych i społecznych ogniskach muzycznych na terenie całego kraju.
Łączny nakład pracy dydaktycznej przeznaczonej na te formy doskonalenia wyniósł ponad 12 000 godzin. W przedsięwzięciach tych uczestniczyło łącznie 787 nauczycieli, których udział odnotowywano wielokrotnie, co świadczy o cyklicznym i systematycznym charakterze prowadzonego doskonalenia zawodowego.
1974-1985 – wzrost liczby szkół i problem kwalifikacji kadry
Lata 1959-1974 stanowiły etap skoncentrowany na budowie i kształceniu kadry nauczycielskiej, a rok 1974 zamykał pierwszy okres kształcenia, dokształcania i doskonalenia tej kadry.
W latach 1974-1985 następował intensywny wzrost liczby szkół muzycznych I stopnia, powstających w wyniku przekształcania ognisk muzycznych w państwowe szkoły muzyczne. Do końca 1980 roku funkcjonowało ponad 175 takich szkół i wszystkie prowadziły nauczanie gry na akordeonie. Rozszerzanie sieci szkół nie pociągało jednak za sobą automatycznej poprawy poziomu kwalifikacji kadry nauczycielskiej, ponieważ nowe placówki opierały się głównie na dotychczasowej kadrze ogniskowej.
W tym okresie w szkołach muzycznych I stopnia zatrudnionych było 374 nauczycieli akordeonu, z czego 124 posiadało kwalifikacje specjalistyczne, a 250 takich kwalifikacji nie miało. Równolegle wzrastała liczba szkół muzycznych II stopnia, która do końca 1980 roku przekroczyła 60 placówek. Uczyło się w nich 582 uczniów, a kadrę stanowiło 71 nauczycieli, spośród których 21 posiadało pełne wyższe kwalifikacje specjalistyczne.
1979-1983 – jednostki akademickie i koncentracja kadry
1 października 1979 roku w Akademii Muzycznej w Warszawie powołano Międzyuczelniany Zakład Akordeonistyki, który 1 października 1983 roku został przekształcony w Międzyuczelnianą Katedrę Akordeonistyki. W jej skład wchodzili pracownicy uczelni muzycznych w Warszawie, Bydgoszczy, Gdańsku, Krakowie, Łodzi, Poznaniu i Wrocławiu. Tego samego dnia, 1 października 1983 roku, w Akademii Muzycznej w Katowicach powołano Katedrę Akordeonu o zasięgu uczelnianym. Kierownictwo struktur akordeonowych w Warszawie sprawował Włodzimierz Lech Puchnowski do 2003 roku, następnie w latach 2002–2005 funkcję kierownika pełnił Klaudiusz Baran, a po nim Jerzy Łukasiewicz. W Akademii Muzycznej w Katowicach od 1983 roku katedrą kierował Joachim Pichura.
W kolejnych latach nastąpiły zmiany organizacyjne. W Warszawie akordeon przestał funkcjonować w ramach samodzielnej katedry i został włączony do szerszej struktury obejmującej także inne specjalności instrumentalne. W Katowicach Katedra Akordeonu zachowała status wyodrębnionej jednostki uczelnianej, a obecnie funkcję kierownika pełni Daniel Lis.
1975-2009 – kursy interpretacji muzycznej i kadra wykładowców
W 1975 roku podjęto decyzję o zmianie charakteru ogólnopolskich kursów metodyczno-pedagogicznych, nadając im formę kursów interpretacji muzycznej. Pierwszy kurs w nowej formule zorganizowano w 1975 roku w Baranowie, a wśród prowadzących znalazł się Mogens Ellegaard z konserwatorium w Kopenhadze. Kolejne kursy letnie odbyły się w Białymstoku w latach 1976 i 1977.
W latach 1976–2009 przeprowadzono łącznie 33 kursy interpretacji muzycznej w Białymstoku, Olsztynie oraz w Miętnem koło Garwolina. Uczestniczyli w nich uczniowie i studenci z Polski oraz z zagranicy, m.in. z Białorusi, Czech, Danii, Finlandii, Litwy, Niemiec, Słowacji i Szwecji. Kursy organizowane były przez Zarząd Główny Stowarzyszenia Akordeonistów Polskich oraz Międzyuczelnianą Katedrę Akordeonistyki Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina.
Zajęcia prowadzili pedagodzy polscy: K. Baran, B. Dowlasz, M. Dowlasz, M. Janiszewski, J. Jurek, J. Kaszuba, T. Adamowicz-Kaszuba, A. Kuwaczka, J. Łukasiewicz, J. Pichura, Wł. L. Puchnowski oraz E. Śliwkiewicz-Cisak, a także wykładowcy zagraniczni: W. Bezfamilnow, W. Zubicki, M. Bonnay, G. Czerniczka, W. Romanko, V. Cuchran, A. Dmitiew, O. Szarow, M. Ellegaard, J. Ganzer, E. Leskelä, Fr. Lips, J. Puriz, W. Semionov, A. Selivanov, J. Szyszkin, Mie Miki Schenk, F. Melichar, E. Moser oraz N. Sevriukov.
1995 – analiza kadry nauczycielskiej
W 1995 roku przeprowadzono analizę wyników kształcenia na podstawie 339 ankiet nadesłanych z 212 szkół, co odpowiadało 89% szkół muzycznych prowadzących nauczanie gry na akordeonie. Spośród 248 szkół różnych typów jedynie 9 nie prowadziło nauczania gry na akordeonie.
Analiza wykazała wzrost poziomu kwalifikacji kadry nauczycielskiej. Na 498 nauczycieli 62 osoby nie posiadały kwalifikacji specjalistycznych, 165 miało wyższe kwalifikacje zawodowe i naukowe, 139 legitymowało się formalnymi kwalifikacjami zawodowymi i naukowymi do nauczania, a 132 posiadały kwalifikacje zawodowe II stopnia uprawniające do nauczania w szkołach I stopnia. Odnotowano także 23 multispecjalistów prowadzących nauczanie gry na akordeonie.
1967-2009 – liczba magistrów i dane uczelni
W latach 1967–2009 wykształcono łącznie 456 magistrów sztuk muzycznych w specjalności gra na akordeonie. Spośród nich 385 ukończyło studia w strukturach Międzyuczelnianego Zakładu Akordeonistyki oraz Międzyuczelnianej Katedry Akordeonistyki w Warszawie, a 71 w Katedrze Akordeonu w Katowicach.
Rozwój kadry akademickiej 1974-2009
W latach 1980–1988 następowały awanse kadry nauczającej gry na akordeonie. W tym okresie tytuł profesora uzyskali Włodzimierz Lech Puchnowski w 1983 roku w Akademii Muzycznej w Warszawie oraz Joachim Pichura w 1988 roku w Akademii Muzycznej w Katowicach. Przeprowadzono również przewody Krzysztofa Milczanowskiego w 1987 roku w Akademii Muzycznej w Krakowie oraz Krzysztofa Olczaka w 1986 roku w Akademii Muzycznej w Gdańsku.
W latach 1992–2005 nastąpiła stabilizacja kadry w pionie nauki, a po 2005 roku realizowano kolejne przewody doktorskie i habilitacyjne. Na dzień 1 października 2009 roku struktura zatrudnienia w pionie nauki obejmowała 23 osoby, w tym 7 profesorów tytularnych na stanowiskach profesora zwyczajnego, 5 profesorów nadzwyczajnych, 4 adiunktów, 5 asystentów oraz 2 wykładowców.
Rozwój kadry w latach 1972–2009 obejmował m.in. Jerzego Kaszubę, Krzysztofa Olczaka, Elżbietę Rosińską, Pawła Zagańczyka, Joachima Pichurę, Marka Andryska, Daniela Lisa, Piotra Chołołowicza, Pawła Palucha, Janusza Patera, Bogdana Dowlasza, Zbigniewa Ignaczewskiego, Leszka Kołodziejskiego, Eneasza Kubita, Teresę Adamowicz-Kaszubę, Jerzego Jurka, Jerzego Łukasiewicza, Klaudiusza Barana, Włodzimierza Lecha Puchnowskiego, Zbigniewa Łuca, Piotra Dziubka, Elwirę Śliwkiewicz-Cisak oraz Jerzego Mądrawskiego.
Pomoce naukowe i instrumentarium – 1947-1991 oraz 1989 jako punkt zwrotny
Bydgoska Fabryka Akordeonów 1947-1973
W Bydgoszczy w 1947 roku uruchomiono polską fabrykę akordeonów, w której produkowano klawiszowy standardowy akordeon pod nazwą Victoria wraz z jego odmianami. Postulaty Stowarzyszenia Akordeonistów Polskich, COPSA oraz rzeczoznawców – J. Boruckiego, J. Dastycha, J. Łukasiewicza, J. Orzechowskiego, Wł. L. Puchnowskiego i Cz. Rybickiego – nie doprowadziły do zasadniczej poprawy jakości produkcji.
Powołanie 12.05.1971 roku Rady Artystycznej Zjednoczenia Przemysłu Muzycznego nie wpłynęło na zmianę sposobu funkcjonowania zakładu. Fabryka zakończyła działalność w 1973 roku, po 26 latach istnienia. W latach 1953–1972 wyprodukowano łącznie 230 735 akordeonów, które trafiały do sprzedaży za pośrednictwem Centrali Handlowej Przemysłu Muzycznego oraz Centrali Rolniczej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”.
Weltmeister Supita i dystrybucja 1963-1989
W 1963 roku pojawił się standardowy akordeon Weltmeister z Klingenthal model Supita wzorowany na instrumencie Scandalli model Super VI. Pierwszy taki instrument w Polsce zdobył A. Zieliński na konkursie w Klingenthal.
CHPM sprowadzała akordeony z zagranicy na wniosek SAP i COPSA. Następnie specjalna komisja decydowała, do kogo trafią instrumenty. W komisji byli przedstawiciele SAP – J. Orzechowski i Wł. L. Puchnowski – a pracami kierował wicedyrektor CHPM B. Wrembel. Działo się to w latach 1963–1989, a w pierwszej kolejności instrumenty trafiały do szkół muzycznych II stopnia i państwowych wyższych szkół muzycznych.
Współpraca PWSM i kształcenie na klawiaturze izomorficznej
W 1964 roku PWSM w Warszawie podjęła współpracę z fabryką Weltmeister nad instrumentem koncertowym z MM, określanym jako Supita B, a student Henryk Wojciechowski prezentował go w Leicester na konkursie CIA w 1968 roku.
PWSM w Warszawie podjęła w 1968 roku proces kształcenia na akordeonach z klawiaturą izomorficzną, a popularyzowanie gry na akordeonach guzikowych przez Międzyuczelniany Zakład Akordeonistyki przyniosło rezultaty po 30 latach.
1989 i 1991 – zakup instrumentów i nieudana próba współpracy z Żytomierzem
Po 1989 roku otworzyły się nowe możliwości zakupu instrumentów. Szkoły muzyczne i środowisko amatorskie mogły nabywać wysokiej klasy akordeony bezpośrednio od włoskich firm z Castelfidardo. Przy wsparciu SAP udawało się uzyskać znaczące upusty cenowe, sięgające nawet połowy wartości instrumentu, co w praktyce pozwalało wielu wykonawcom i szkołom na dostęp do sprzętu wcześniej nieosiągalnego.
W 1991 roku podjęto również próbę współpracy z fabryką bajanów w Żytomierzu. Inicjatywa ta nie została jednak rozwinięta ze względu na niezadowalającą jakość produkowanych instrumentów.
Efektywność procesu nauczania – publikacje, konkursy i konkursy krajowe
Włodzimierz L. Puchnowski opracował dwie prace magisterskie poświęcone metodyce nauczania i zagadnieniom wykonawczym gry na akordeonie: Szkołę miechowania i artykulacji akordeonowej z 1964 roku oraz Sposoby kształtowania dźwięku na akordeonie z 1965 roku. Równolegle ukazywały się publikacje zagraniczne poświęcone podobnej problematyce, m.in. Tongestaltung und Balgführung auf dem Akkordeon (1966) oraz Der Neue Weg zum Akkordeonspiel (1968). Sposoby kształtowania dźwięku na akordeonie zostały przetłumaczone w 1965 roku w Rosji.
Efekty pracy pedagogicznej widoczne były w wynikach osiąganych przez polskich akordeonistów na międzynarodowych konkursach w latach 1961–1974, m.in. w ramach CIA IMC/UNESCO oraz w Klingenthal. Z czasem rosła także liczba samych konkursów, szczególnie od połowy lat 80. oraz pod koniec lat 90.
Udział Polaków w konkursach międzynarodowych obejmował m.in. CIA Coupe Mondiale, konkurs w Klingenthal, Premio Città di Castelfidardo oraz wydarzenia w Popradzie, Dunajskiej Stredzie, Bratysławie, Moravskich Toplicach, Petersburgu, Wilnie, Kragujevacu, Limbadži, Puli i Wiedniu.
Równolegle rozwijał się ruch konkursowy w kraju. Ogólnopolskie konkursy akordeonowe zapoczątkowano w 1964 roku w Łodzi, a w kolejnych latach organizowano je regularnie w różnych ośrodkach. Do najważniejszych należały konkursy w Mławie (Od solisty do orkiestry, od 1989 roku), Sanoku (Międzynarodowe Spotkania Akordeonowe, od 1993 roku), Chełmie (od 1994 roku), Przemyślu (od 1992 roku) oraz Czechowicach-Dziedzicach (Alkagran, od 2000 roku).
Działalność artystyczna – 1959-1974
W latach 1959–1974 kształtowało się artystyczne oblicze akordeonistyki jako sztuki wykonawczej. Szczególną rolę odegrał w tym okresie Warszawski Kwintet Akordeonowy kierowany przez Wł. L. Puchnowskiego, tworzony z uczniów, studentów i absolwentów. W jego skład wchodzili m.in. Jerzy Jurek, Andrzej Zieliński, Adam Zemła i Waldemar Dubieniecki, a na różnych etapach działalności także J. Bałakier, A. Dobrowolski, M. Faliszewski, A. Fedorczyk, Henryk Krzemiński, M. Skrocki oraz M. Sztajkowski.
Zespół prowadził intensywną działalność koncertową. W latach 1959–1969 zrealizował 53 koncerty, natomiast w latach 1969–1974 już 530 występów. W 1974 roku nagrana została płyta Warsaw Accordion Quintet, stanowiąca podsumowanie tego etapu działalności zespołu. Występy kwintetu spotykały się z szerokim odzewem krytycznym, czego wyrazem były recenzje publikowane m.in. przez Cz. Glubińskiego, H. Lechowską oraz redakcję Freie Presse.
Rola międzynarodowa
W 1958 roku Jerzy Dastych, a rok później Wł. L. Puchnowski, rozpoczęli współpracę z seminarium dla nauczycieli akordeonu w Trossingen. W 1965 roku Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Warszawie podpisała umowę o współpracy z katedrą bajanu Instytutu Muzycznego im. Gnesinych w Moskwie, co otworzyło stałe kontakty z ośrodkiem radzieckim.
W kontaktach międzynarodowych ważną rolę odgrywało Stowarzyszenie Akordeonistów Polskich. Po rozmowach prowadzonych w Trossingen w 1959 roku SAP powróciło w 1961 roku do współpracy z CIA. W tym samym roku przedstawiciele Polski uczestniczyli w letnim kongresie CIA w Pallanza. W 1963 roku, podczas kongresu w Baden-Baden, Polska weszła do władz CIA, a Wł. L. Puchnowski został wybrany wiceprezydentem tej organizacji. Funkcję tę pełnił w latach 1963–1967, 1974–1975 oraz 1985–1989.
W dniach 2–4 lipca 1964 roku Zarząd Główny SAP gościł w Warszawie prezydenta CIA dr. H. Buschera. Efektem tych rozmów była organizacja zimowego kongresu CIA w Warszawie w dniach 28–31 stycznia 1965 roku oraz porozumienie z Klingenthal, na mocy którego SAP przejęło reprezentowanie konkursu w Klingenthal. W 1974 roku, podczas kongresu CIA w Wiedniu, z inicjatywy SAP powołano Komisję Muzyczną CIA, a jej przewodnictwo powierzono Wł. L. Puchnowskiemu.
Działalność Wł. L. Puchnowskiego na arenie międzynarodowej była wielokrotnie wyróżniana. W 1971 roku podczas kongresu CIA w Bruges otrzymał Merit Award, a kolejne wyróżnienia przyznano mu w 1986 i 1989 roku. Uczestniczył także w pracach jury konkursów CIA, Klingenthal i Castelfidardo. Wśród przyznanych mu odznaczeń znalazły się m.in. złoty stroik w 1988 roku, Medal im. Hugo Herrmanna w 1991 roku, srebrna płyta Instytutu im. Gnesinych w 1990 roku oraz wpis do złotej księgi miasta Klingenthal w 2008 roku.
Dodaj komentarz